Krugerlaan 68

Ies Cohen schrijft in zijn Oorlogsherinneringen van Ies Cohen over dit gezin; hij woonde er in de eerste oorlogsjaren schuin tegenover. Aan hem danken we veel informatie. Het echtpaar Weijl-Pierot woonde in dit huis met hun vier zonen, een dochter, twee schoondochters en het vluchtelingetje Moritz Körner (Boebi).

Banketbakker Simon Weijl zocht met zijn gezin na het bombardement van Rotterdam in december 1940 een veilig heenkomen in Gouda. Hij had een banketbakkerij aan de Hoogstraat in Rotterdam. Na zijn komst hier opende hij eerst een winkel aan huis op nummer 68 en later in het centrum. Moritz Körner woonde vanaf zijn tiende tot zijn veertiende jaar in bij de familie. Hij was geboren in Duisburg in 1929 en kwam in 1938 met een kindertransport naar Nederland. Zijn vader was overleden. In augustus 1939 werd hij ondergebracht in het gezin Weijl, dat toen nog in Rotterdam woonde. Op 31 januari 1942 werd Moritz bar mitswah in Gouda, blijkens een advertentie van het echtpaar Weijl.

Op deze ochtend was een kleinzoon aanwezig van het echtpaar Weijl-Pierot, Simon Vorst, een zoon van de overlevende dochter Sellie Vorst-Weijl. In het gloedvolle verhaal dat hij bij op deze plek hield, getuigde hij van het sterke geloof dat hij van zijn overlevende ouders had meegekregen. Mooi was, hoe hij naast de volwassenen ook de aanwezige kinderen van groep 8 van de Graaf Jan van Nassauschool toesprak. Hier een deel van zijn verhaal, zoals hij me dat mailde:

“Mijn opa’s en mijn oma’s, mijn ooms en tantes heb ik niet gekend. Die waren vermoord. Natuurlijk hadden onze ouders en de broers en zus die de oorlog meegemaakt hadden het heel moeilijk. Toch werd er bij ons thuis nauwelijks over het verleden gesproken. Er werd naar de toekomst gekeken. Mijn vader als rabbijn en leraar, bijgestaan door mijn moeder, bouwden een nieuwe joodse gemeente op in het zo zwaar gehavende Rotterdam. Waar haalden mijn ouders, broers en zus, en zo veel andere joden, de kracht en de moed vandaan om verder te gaan, om een nieuw bestaan op te bouwen? Om idealen te hebben? Om weer te durven trouwen? Om weer te lachen en zelfs blij te zijn?

Mijn grootouders waren orthodoxe joden. Vandaag de dag leven vrijwel alle kleinkinderen en achterkleinkinderen van mijn grootouders volgens de joodse traditie. Waar komt dat vandaan? Hoe kan men, na al die vreselijke gebeurtenissen, nog steeds vooruit kijken, opbouwen, leven zoals Gd het wil? Alles was Gd doet is goed. Alleen, wij begrijpen dat vaak niet. Wij weten niet wat voor goeds er is aan al die oorlogen, moorden, ziektes, overstromingen, aardbevingen. Maar omdat wij niet weten en daardoor niet begrijpen, daarom is het nog wel zo.

Ik denk dat mijn grootouders en ouders ongeveer op deze manier gedacht hebben. En daardoor hadden mijn grootouders Weijl na het bombardement in Rotterdam de moed en de kracht om opnieuw in Gouda te beginnen. En daardoor hadden mijn ouders na de oorlog de moed en de kracht om opnieuw in Rotterdam te beginnen. Het is de bedoeling dat wie deze gedenkstenen ziet er over zal struikelen en gaat nadenken. Opdat wij niet zullen vergeten. Opdat wij niet zullen vergeten dat alles wat Gd doet goed is. Dan zullen wij ook niet meer struikelen.”