Biography of Eduart Frank, Tine Frank, Leendert Goudsmit and Heinz Rudolf Ferber

Eduard Frank wordt op 8 mei 1896 in Amsterdam geboren. Hij is getrouwd met Adele Biallosterski met wie hij twee dochter heeft: Emmy, geboren op 27 mei 1923 en Tine, geboren op 15 februari 1926. Beide kinderen zijn geboren in Eindhoven.

Eduard Frank werkt als elektrotechnisch ingenieur bij de Philipsfabriek in Eindhoven. Hij is doof, maar kan uitstekend liplezen. Zo goed zelfs, dat klanten niet altijd door hebben dat hij niet kan horen.

Als de oorlog uitbreekt wil een vriend het gezin Frank een schuilplaats aanbieden. Eduard weigert omdat hij zijn vriend niet in gevaar wil brengen. Het gezin werkt bij het Philips-Kommando en wordt samen met de andere medewerkers op 3 juni 1944 uit Vught gedeporteerd.

Eduard Frank wordt op 27 maart 1945 in het Kommando Langenbielau vermoord.

Tine is op 29 april 1945 in Hamburg overleden. Een ooggetuige schrijft: "Tiny en Emmy hebben hun moeder er steeds door gesleept. Tiny is een dag voor ons laatste transport, dat ons de bevrijding bracht, in Hamburg overleden. Ze hebben haar in haar wagon de borstkas ingedrukt."

Moeder Adele en dochter Emmy hebben de oorlog overleefd.

Heinz Rudolf Ferber wordt op 1 mei 1923 in Elberfeld-Wupperta1, Duitsland geboren. Hij is de zoon van Max Ferber en Hedwig Stern. Het gezin woont in een groot huis in de Kaiser-Wilhelm-Allee 41 in Wuppertal.
Op 8 juli 1938 komt Heinz via de Vereniging tot vakopleiding voor Palestina Pioniers naar Eindhoven waar hij wordt aangenomen als leerling op de Philips Nijverheidsschool. Hij volgt hier een opleiding tot werktuigkundige. De opleiding geeft hem recht op een Palestina-certificaat waarmee hij naar Palestina kan emigreren. Na twee jaar school is Heinz in de zomer van 1940 vermoedelijk begonnen aan het praktijkdeel van zijn vakopleiding. Op een briefkaart die hij op 19 november 1940 naar een oom in Philadelphia stuurt, staat dat hij de avonduren gebruikt om te leren: "I spend my evenings studying film-techniquc, particulary for the ng pictures, mathematics, on the whole, I learn everything I can learn." Hij bedankt zijn oom ook voor de financiële ondersteuning die hij van hem krijgt.
Uit de briefkaart blijkt dat zijn ouders erin zijn geslaagd naar Amerika te ontkomen. Het heeft niet de illusie dat hij voor het eind van de oorlog ook naar Amerika kan vertrekken. "I am ever so thankful that my parents will visit you. Than I can write them myself again, and also it will be much more easier for me to join them. Two weeks ago I had a letter from them, and I wrote back, that I do not think, that it will be necessary possible to leave for USA before War is over. All the same we will have to wait."
Behalve in de Hugo Verrieststraat 14 woont Heinz Ferber ook een tijd op de adressen Helmerslaan 33 (Levy), Hoogstraat 47a (Andnesse) en Willem de
Zwijgerstraat 67 (Winter). Vanaf 18 augustus 1943 werkt Heinz bij het Philips-Kommando in Vught waar hij in de montageploeg geplaatst is. Op 3 juni 1944 wordt hij, ondanks het feit dat hij inmiddels in het bezit is van het Palestina-certificaat, naar Auschwitz gedeporteerd.
Wanneer de SOvjettroepen Auschwitz naderen, wordt het kamp door de Duitsers geevacueerd. Heinz Rudolf Ferber is voor het laatst gezien in januari 1945 tijdens de dodenmars richting het westen. Daarna is hij zoekgeraakt. De dag van zijn dood is achteraf door de autoriteiten vastgelegd op 9 mei 1945.
Zijn ouders, die in de Verenigde Staten wonen, hebben de oorlog overleefd. Er zijn aamnwijzingen dat zij nog twee andere kinderen hadden. die de oorlog ook overleefd hebben.

Leendert Goudsmit wordt op 17 augustus 1914 in Amsterdam geboren. Hij is de zoon van Jacob en Marianna Goudsmit die in de Prins Hendrikstraat 46 wonen.
Op 28 augustus 1940 trouwt Leendert Goudsmit met Else Wertheim. Leendert werkt als accountant bij Philips. Tijdens de oorlog zit hij bij het Philips-Kommando in Vught.
Hij wordt op 3 juni 1944 samen met de andere medewerkers van het Philips-Kommando naar Auschwitz gedeporteerd. Leendert Goudsmit wordt op 23 februari 1945 in Langenbielau vermoord.
Zijn vrouw Else Goudsmit-Wertheim overleeft de oorlog. Zij is in 1995 overleden.